Onvoorwaardelijk ouderschap binnen onze maatschappij

Wij voeden onze kinderen op met natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap.

De eerste drie jaar na de geboorte van onze kinderen gebruikten we, in eerste instantie onbewust, de principes van natuurlijk ouderschap: contact na de geboorte, reageren op signalen van de baby, borstvoeding, dragen, samen slapen, empathie en vermijden van langdurige scheiding. Zo raakt je kind veilig gehecht.

Nu de kinderen groter worden, gebruiken we als leidraad onvoorwaardelijk ouderschap. Dit houdt in dat je geen voorwaarden (straffen, belonen) aan de liefde voor je kind stelt, je samenwerkt met je kind en uitgaat van de intrinsieke motivatie. Termen die erbij horen zijn: reflectie (vooral van je eigen gedrag), nadenken over verzoeken, lange termijn, relatie met je kind staat voorop, respectvol, authentiek, minder praten en meer vragen, flexibel zijn. Het vraagt een grote betrokkenheid van ons, als ouders. Dit vormt thuis de basis voor hoe wij met elkaar omgaan.

Bijvoorbeeld op school wordt gewerkt met andere uitgangspunten. Straffen, belonen, dwingen, proberen te motiveren, praten tegen in plaats van met het kind komen vaak voor. Onze kinderen zijn zo’n benadering niet gewend en dat botst. Thuis is het ene eiland en school is het andere.

Op het thuiseiland: ontspannen, sensitieve, ondernemende, nieuwsgierige kinderen.

Op het schooleiland: gespannen, zich verzettende kinderen.

Al twaalf jaar ben ik in gesprek met de scholen van onze kinderen, maar het lukt ons niet om een brug tussen de eilanden te maken. Intussen verdrinken de kinderen.

Er zijn scholen die een andere benadering hebben. Zij gaan uit van de intrinsieke motivatie van kinderen, het voorleven en zien kinderen als volwaardige gesprekspartners. Je moet dit als ouders wel aandurven en er hangt een prijskaartje aan deze particuliere scholen.

Thuisonderwijs is ook een mogelijkheid, maar eigenlijk toch niet. Als een kind namelijk eenmaal ingeschreven heeft gestaan op een school, is het in Nederland nagenoeg onmogelijk om nog over te gaan op thuisonderwijs.

In veel banen worden werknemers niet vertrouwd. Zoemers, prikklokken, autoritaire bazen, geestdodend werk, weinig flexibiliteit en inbreng komen vaak voor. Funest voor de intrinsieke motivatie.

Intussen doet eenennegentig procent van de werknemers zijn of haar werk niet met plezier.

Hoe zorg je dat je kinderen niet in zo’n situatie terecht komen? Ik denk dat onvoorwaardelijk ouderschap een goede basis is. Dat ze, eenmaal volwassen, met zelfkennis, zelfvertrouwen, authenticiteit, creativiteit en intrinsiek gemotiveerd, hun eigen pad volgen en van daaruit hun werk creëren.

Omdenken dus: van straffen en belonen naar vertrouwen, van geld verdienen en spullen kopen naar gelukkig zijn, van extrinsieke naar intrinsieke motivatie, van zesjes cultuur naar ervoor gaan, van dictatuur naar democratie, van eenheidsworst naar creativiteit, van van alles een beetje naar uitblinken in waar je goed in bent.

Daar zou de maatschappij op ingericht moeten worden. Wie durft?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s