Cijfers

Onze oudste zoon krijgt cijfers voor zijn toetsen. Ik ben geen voorstander van het systeem van toetsen en afrekenen. Waarom niet?

Ieder kind is anders, beschikt over verschillende capaciteiten en ontwikkelt zich op zijn eigen manier. Toen ik zelf in groep drie zat vond ik het al oneerlijk: waarom had het snelle kind haar schrijfschrift vol met stickers, terwijl het kind dat meer moeite moest doen die niet kreeg? En het voor de hele klas uitdelen van de cijfers van een proefwerk op de middelbare school? Wat had ik daar een hekel aan.

Iedereen zou op zijn eigen niveau en op veel meer gebieden dan taal en rekenen (zoals samenwerken, sportiviteit, inzicht, handigheid, creativiteit en vindingrijkheid, empathie, communicatieve en sociale vaardigheden) successen moeten kunnen behalen. Zo ontdekken kinderen wat ze leuk vinden en wat ze goed kunnen en houden ze zelfvertrouwen. Ik schrijf ‘houden’, want ieder kind wordt geboren met zelfvertrouwen en ontdekkingsdrang. Vergelijk een kind met zichzelf en volg zijn eigen ontwikkeling in plaats van te meten met andere kinderen die toevallig even oud zijn.

En dan? Zelfbewuste, ontspannen en gemotiveerde volwassenen, die weten wat ze kunnen en leuk vinden? Die hun mogelijkheden gebruiken om inkomen te verwerven? Die mensen belangrijker vinden dan spullen? Gelukkige volwassenen die kinderen laten zien waar ze naartoe kunnen groeien?